Un galego de volta de Liverpool

Reflexión futboleira

2010-07-08T12:22:00.001+01:00

O de onte foi unha bofetada ao centralismo. Explícome: 6 xogadores da canteira da Masía; os de Madrid (quitando a Casillas e Torres) da canteira vasca (sobran comentarios) e do Sevilla (un equipo que xa leva un tempiño facendo ben as cousas e traballando cos rapaces). Outro máis da canteira asturiana (Sporting, penso) e a Capdevila non o teño fichado pero con ese apelido...
Os comentaristas de Cuatro desfacíanse en halagos ao xogo xenuinamente español, con estilo propio, inimitable, inigualable, marca da casa... da casa de Cruyff e Guardiola. Por riba o gol marcouno un tal Puyol, iso si, grafía alterada no seu apelido (isto é outra historia filolóxico-política).
E aínda os hai que nos bares increpan aos que apoian ao Barça porque "non son españoles" (léase co españolismo e con acento de Cacheiras).
Eu prefería non ser español e que o Arenteiro fose campión de Europa con 8 rapaces do Carballiño. Vós non?

Concerto en Compostela

2010-01-12T08:23:00.001Z

Roberto Sobrado en concerto con toda a banda co espectáculo "Noroeste estraño".
Roberto Sobrado (voz e guit. acústica), Gustavo Fdez. (baixo), Jesús Caramés (Batería), Germán Daponte (saxo) e Rafa Campoy (Guitarra eléctrica)

Concerto na Sala Moon
Data e hora:Xoves, 14 de Xaneiro de 2010 23:00
Lugar:Compostela (antigo Pérez & Pérez) República Arxentina, 35

Galaica amazona (pseudo-soneto)

2010-01-12T08:19:00.001Z

Non foi encargo senón agasallo
e viaxou nas bolsas deste estraño abril.
Nace agora, condenado está por min,
sexa para ela o espacio roubado.

Galaica amazona, roxo cabalo,
nai de case todos, palabras mil.
Con ise aire andino, onde vives ti?
Terras da Saínza, Ribeiro alto.

Foxe do norte escuro con Amelia
ó centro do seu mundo na Canella.
Veu cousas tristes mais canta comigo

Non lle faltan melodías e amigos.
Que te coide ela se caeras enfermo.
Sanarás coa música dos seus beizos.

Setekilométrika

2010-01-09T22:22:00.002Z

Narcoléptica hipersómnica,
dríada sen árbore,
párvula pirómana,
alcólica non anónima.

Antípoda da pátina,
autóctona e mórbida.
Enxérgate e afástase,
esdrúxula e retorta.

Impúdica por áspera,
túzara, telefónica,
música por hábito,
metáforas na boca.

Fatueiro

2009-11-25T02:21:00.002Z

Contra. Preposición. Contra a contra, prebe.
Escépticos autóctonos, únicas fotocopias.
Alucinados vermes sen miolo nin codela aprenden lumes sen pitolas
Cal seo de Venus, disputas as horas, fanáticas e lúbricas
Os ruidos, o pouso, o sabor intenso, a porta que racha, os alpendres.
Quen anda no fatueiro? Non me da o sono.

Dareiche das boas

2009-02-04T18:45:00.003Z

“Hoy me cago en todo,
Pero me cago en todo con amor”
Andrés Calamaro

hoxe cuspo e non é sangue
negra sombra afástate pretérita
saúdote vida enxérgote mórbida
arredo de min o cáliz de músculo artrítico

osamenta
sabor a menta
non laves os dentes de bicileta críptica

anano xigante xigante anano e cabezudos
arrolo de risa escacho co medo
hostia pueblo e o can e o ghato

impúber tolemia exterior con vistas sabor chocolate

xa vin esta película

Non
Creo
En
deus

infames ateos pasean amargos mascotas risibles de sal e cenoura
lustros infernos celebran engorde capítulos certos con naipes e frouma
crepúsculos ambiguos atenden por nomes incertos
cando acendo o ventre xordo que me prestan os imbéciles

A miña tribu

2009-01-30T12:06:00.002Z

Un gurú local cometou algunha vez, no desencontro das ausencias que non cesan, a necesidade de atoparmos unha tribu; esa que nos fai sentir parte dun todo mais á vez únicos e orixinais, que diría Granpurismo. Síntome na niña con cada acorde no que me acompañades, con cada conversa desas aparentemente nimias das que sempre aprendemos algo, coa vosa exquisita sabiduría tanto para a física nuclear como para a tortilla no punto, pasando polas curvas perfectas (de todo tipo, claro), a mellor luz para a foto óptima, a fuxida dos clichés de todo tipo, a mitoloxía nórdico-celta, o gusto por compartir o delicado, os paseos por lameiras en busca de Frodo e o seu anel, a política nacional e mundial, a controversia reintegracionista e por suposto coa habilidade case malabar para facer da noite máis insignificante a festa máis auténtica e rachada; sen presas e con pausas, sen locais con zapatillas, sen pinchas alienados, sen moita orde mais con concerto, sempre concerto, á hora ou á deshora, para todos os que saben escoitar, bailar, beber e fumar. E ao día seguinte, logo da beberaxe repoñedora, cal apócema máxica de Asterix, recoller e departir, departir, departir…

Fala-la fala nai

2008-05-21T13:03:00.000+01:00

Insisto, un home tan listo que mete medo.

Artigo de X.L. Barreiros em La Voz de Galicia ontem, Dia das Letras Galegas.

Cada vez hai máis galegos que, afirmando formalmente a súa identidade e o seu amor pola terra, cargan sen embargo contra a obrigación de estudar o galego, ou contra a cultura institucional que favorece o uso e a crecente normalización da lingua propia. A eses galegos chamoulles Celso Emilio Ferreiro os «patufos desleigados, / pequenos mequetrefes sen raíces / que ó pór a garabata xa non saben / fala-la fala nai, / a fala dos avós que temos mortos?».

Por experiencia sabemos que, pese aos esforzos feitos no período autonómico, e fronte ao éxito inicial das políticas de normalización, o galego, igual que sucede coas outras linguas minoritarias do Estado, resiste moi mal a competencia co castelán, e que se non se asume a discriminación positiva a favor da lingua, que implica obrigacións para todos nós, corremos serio perigo de perder a peza esencial da nosa identidade.

Por iso é urxente que saibamos distinguir entre a liberdade lingüística que temos e podemos exercer a nivel individual, e aqueloutras obrigas que temos que asumir, como pobo, baixo a tutela das institucións.

Neste senso cabe afirmar que a liberdade lingüística dos cidadáns é perfectamente compatible coa obriga curricular de estudar galego e demostrar a nosa competencia intelectual e profesional nesta lingua. Ninguén nos pode impoñer a obriga de saber matemáticas ou ortografía para ser español e exercer todos os nosos dereitos. Pero si nos poden obrigar a estudar esas materias no noso período escolar, condicionando con iso as posibilidades de obter os títulos correspondentes, acceder á función pública ou exercer as profesións que requiren unha previa habilitación académica.

O galego é a nosa lingua. E só negando esa realidade, e apuntándose expresamente á condición de «patufos desleigados», se pode esixir un trato para a nosa lingua que non a equipare en dereitos e deberes ao idioma oficial do Estado. Porque a liberdade lingüística non inclúe a incompetencia curricular para escribir e falar o galego, senón a libre opción que adoptamos despois -cando xa somos competentes- na nosa vida social, profesional e familiar.

¿Que diriamos dun dinamarqués ou dun grego que, pretextando o decrecente valor do seu idioma, reclamase o dereito a instalarse na eutanasia lingüística? ¿Que dirían de nós as xeracións futuras se, no intre no que dispoñemos de máis posibilidades de uso e aprendizaxe da lingua, a deixaramos? O debate sobre este punto raia, para min, no puro delirio. Porque eu prefiro instalarme na vontade de ser que o propio Celso Emilio cantou mellor que ninguén: «Eu fáloa porque si, porque me gusta, / porque me peta e quero e dáme a gana / porque me sae de dentro, alá do fondo».

De concerto

2008-05-12T13:15:00.002+01:00

Pois non era sen horas. Tocarei por primeira vez nese mítico antro que é o Tarasca.
A cita é este xoves ás 23:00 na festa da lingua de GZ Nova Compostela. Nesta ocasión en solitario e tamén cantarán Xosé Constenla e o Leo i Arremecághona.

A foto é do último concerto na Auriense, non é gran cousa, pero...

Bicos

Que viva a República!

2008-04-14T11:43:00.002+01:00

Case se me pasa. Despiste de luns. Rutina alienadora... chamádelle como queirades.
Quedan para a reflexión, Curros, xa que estamos no seu centenario. Curiosa a homenaxe do Ateneo Republicano coruñés a toda páxina en El Mundo de hoxe ?¿?¿? e Ernesto Atanasio (O Corcheiro), un dos carballiñeses que se subiron ao balcón do concello tal día coma hoxe naquel ano, para borrar os símbolos do Antigo Réxime e erixir os dos novos tempos. Logo viría a guerra, a represión, o fascismo e a traición aliada, pero iso é outra historia e hoxe estamos de celebración.

Coidadiño Juancar, que á terceira, vai a vencida!

Saúde e República. Sempre!

RE-sentido (que facemos co amor?)

2008-02-26T10:16:00.002Z

todo está no ar
non se sostén, non
máis volta cando xa non estaba
e chamadas e silencios
locomotoras ardo
comulgo, ensináchesme ti e ti e ti
reconstrúete morbo
afástate teléfono afónico ímpetu antepretérito
infame cruz sacra borralla expúlsote
arrédate invádeme NON

monicrece sen alicerces que se manifesta impúdico
choni bárbaro catódica infamia
calma chicha tormenta tropical
teño que poñer a lavadora SI

can famento que ladras no páncreas
morde o rabo que coidas amenaza
descúbrete como abres as pernas
cando ofreces espazos in-finitos
cuspe na man méteos na boca
amósate esdrúxula
parece que quere chover

Aquí sentado (Volta ao comezo)

2008-02-13T12:20:00.007Z

"Siempre quise ir a L.A
Dejar un día esta ciudad,
cruzar el mar en tu compañía..."

Busquen, investiguen e comparen.
http://www.fotolog.com/martinhopinal/50109534
Atención, pregunta: Debería voltar aquela mítica banda de rock carballiñesa The Generados?

Culturetas e hiperbólicos

2008-01-14T10:35:00.000Z

Imaxienite comigo nos bares que habito cando me vence a tristeza
e a túa cara iluminada co azul catódico do móbil
e hai chamadas e silencios en harmonía de contrarios
e medo aos espazos baleiros
non hai futuro-pasado
y hacía una estupenda mañana
y no me he acordado de ti hasta pasado un buen rato

o filósofo de cabeceira segue a ser don Andrés Calamaro:
no se puede vivir del amor
me dijo la chica que me dijo que no
electrifícome e fico contento
coma Bob, contra o mundo
siempre seguí la misma dirección, la difícil, la que usa el salmón
e volto, si, porque son punki, sen cresta e de corazón
é só unha cuestión de actitude
lástima de bois

revísome e atópome, nas caras, nas xentes, nas fotos, nas melodías que me veñen visitar
fágome/fánme o mellor agasallo de reis, agardo, con ansia adolescente
comparto néctares proibidos e melodías infantís, e adolescentes
Ayatolah, no me toques la pirola
reivindico o eclecticismo
perspectiva
bo nome para un grupo punk
está por fundar

os regalos sodes vós e os que me facedes
tío con sorte, consorte
recalifico o meu setenta por cen e sóbranme números
cando fóramos a Lourdes xa estivéramos en Fátima
coma os Blues Brothers estamos convencidos de que cumprimos unha misión divina
encomendada por Sabino Méndez, uno y trino
Proletarios do mundo, dubidade!

a pena non paga a pena, non paga a pena

“Yo soy un hombre bueno, lo que pasa es que me estoy viniendo viejo”

2007-11-26T13:09:00.000Z

Grupo, ensaios, durmir pouco, durmir mal, non querer durmir, Popkomm e Womex.
Cambios, soños, pesadelos, subconsciente. Que hora é?, fíxose tarde.

De repente, voltar a voltar comezar.

Baixo o ritmo, pedaleo, cesta! Sancho, Quijote; Quijote, Sancho.

Casa da Pisca, pausa.

“La última vez que nos vimos éramos primos, la próxima vez tal vez seamos extraños.” Otelo revisitado, bágoas “on the phone”, “London Calling”. Non hai lume, non hai nada...

Cal e area, e cal, e cal, e area.

E volto, sempre hai que voltar... ou non. Priorizo optimismos.

Proxectos é unha empresa. A sombra do Bilderberg é alongada. Manifesto resentido: non nos gusta Sito Pons.

Fotocopia compulsada con foto dixital dun verán eterno... Galicia tropical... que fracaso idem!

Aporto materiais de construción para iglú en xardín polar. Derrétese.

De súpeto, un extraño. Desconecto e sigo, conexión crecha. Claro, “o baleiro non existe nin nos produtos envasados”.

O canto queda liberado según (re)solución adminsitrativa. Non cabe recurso, por iso repito.

Un boneco de messenger rise de min mentres xira, coma a roda do muíño... de auga.

En inglés, to be pode ser ser ou estar e eu non estou, por iso poño subtítulos.

En novembro quixera vivir na fila 7 do Teatro Principal.

Aposto lixeiro e gardo un as... no peto, que hai moita manga/banda ancha.

"Unha milagre de blues"

2007-06-12T09:55:00.000+01:00

Fáltanme a metade dos "maquinillos" e esa densidade no rizo, polo demais, algo se coce...

"Ocurrió un milagro acá en mi casa..."

pd. Por certo, xa tiña gañas de ver a Xoel en directo e aproveitei os fastos en Suavesland. Non agardaba menos, pero non me defraudou nadiña. Véxoo nun punto álxido, moi arriba a moitos niveis. Que dure!

pd2. Só me da pena que non tocara máis temas do disco anterior; no novo, inda non profundicei, mais sei que me gustará. A iso vou.

pd3. Algúen se parou un pouco coas letras deste tipo? Para que logo digan que os tristes e deprimetes son os cantautores... de las narices...

O espectáculo debe continuar

2007-06-01T09:12:00.000+01:00

Vai vento, a choiva demórase sabedora de que a tormenta vai chegar tralo sol primaveral. Hai viaxes e fogares descubertos, hai rochas nas que volver ancorar. Recoñécense outras peles e outras voces que se senten como propias. O falar é común, propio, desacougante, antigo, amigo... Reméxese o horizonte co xantar, as mans coa tele, os libros co pan. Comunicación sen presenza, respiración entrecortada, lenta, suave, profunda, inqueda... ronco... teño que pór a lavadora. A vida non é coma nas series. As xentes, algunhas. Onde estás? Cal é a pregunta? Non hai resposta. Nin sequera hai pregunta. Haina? Alguén se agocha, non se deixa ver. Fala, conta, canta, comunícate, berra, hostia! Demora ou desleixo?, preguiza ou fado? E hai corpos que feren, claro, e hai mentes que menten e subconscientes en loita: os biorritmos das vacas non entenden de usos horarios.

O REGRESO

2007-03-09T17:49:00.000Z

Roberto Sobrado e banda en concerto

Martes 13 de marzo ás 20:30 h
no Centro Sociocultural do Ensanche

Fray Rosendo Salvado 14-16 (xunto á Praza Roxa)
Compostela

Hai outros regresos, pero todos están neste.

Atópame en Cannes

2007-01-22T14:36:00.000Z

Xa sabedes onde toparme esta semana. Pasen e vexan.
Midem 2007 - Cannes

Reflexión

2007-01-09T09:58:00.000Z

Deus non existe, Calamaro, si.
God does not exist, Calamaro does.

Ausencia

2006-12-26T12:22:00.000Z

Non é o momento nin o lugar nos que contaba actualizar este meu diván cibernético. Pasou algo de tempo e aínda así, as cousas seguen a ser extrañas, cando menos. Os tópicos non deixan de ser tópicos e sen embargo, ás veces son certos. O tempo non quere deterse e eu non acabo de descansar, de acougar, de durmir e espertar. “Y volver a volver a empezar, a volver a empezar…” Os sentidos engánanme, sobre todo, cando están saturados de sentir. Maniotas no vivir. E mirarme dende fóra e non saber se sei que non me recoñezo… “Cómo, cuándo y por qué son demasiadas preguntas para hacerle al destino. A veces estamos finos y otras veces nada que ver, pues hay que caminar antes de empezar a correr”. Esta sensación de despertenza a ningures e a todos os lugares que me acollen. E o riso tonto. E o fado que tamén ri, e a realidade que me abruma. Decepción. Apatía. Resentimento. Medo. “Una vez tuve una vida, no era fácil pero era mía y ahora me falta lo más importante”.
Teño a súa última imaxe no Sa Carneiro, en calma a pesares do apuro, sereno e firme, creo que un tanto superado polo meu desenvolvemento en inglés coa azafata portuguesa de facturación, que se empeñaba en me falar castelán. Viñeramos falando no coche de cousas pequenas con pausas grandes e pinchei a Springsteen porque sabía que lle gustaba. Deixeino alí, contento porque a viaxe lle permitía baixar a Matosinhos a cear un bacallau grellado con vinho verde. Non houbo bicos nin apertas. Mirámonos e sorrimos. Todo ben. E marchei correndo porque chegaba tarde a embarcar.
“Ata aquí teño andado, gustaríame acougar e aínda que desilusionado, debo continuar”
Xa o cantei antes e reviseino hoxe. Sígoo crendo ou quero crer que o creo cando atopo as forzas. Coma Andrés, o cantor, sigo dando grazas por non perder o meu amor ó canto e a miña voz. Sei que me dobrei, e aínda estou dobrado, mais non quebrarei: “a música vainos salvar”.

No terruño

2006-06-20T16:58:00.000+01:00

Promoción e apertas con Dorian Gray, amigos, coñecidos, plans de ensaios, guitarras ó luthier, Orzowei na casa, por fin. Marful e Uxía, espectaculares, máis coñecidos na porta do Auditorio (estamos os que somos, somos os que estamos). De tapas clásicas e novidosas con Cohen, Malas Pécoras, Tarasca (Uxía e os artistas) e final no Maycar. Asilo en casa-Cohen, xantar zona vella, café, tertulia, estrada outra vez. Ninguén se apunta ó de Siniestro. En Suavesland con Amazona e Natifu (festas do Corpus), fermoso e inesperado recital de Caneiro na praza maior, tristes-tristes os Killer Barbies (se polo menos a rifaran...) e decadente ST: “¡Ayatolah, no me toques la pirola!”.

Na casa

2006-06-20T16:52:00.000+01:00

Bicos, apertas, aloumiños e algunha bágoa en Queen’s Club Gardens. Odisea nocturna ata o aeroporto dos pobres. Fago un amigote, (iraquí que estuda e fala grego...) comunicación difícil, máis aliviada polo esperanto desta era. Durmo pouco e mal entre moreas de pasaxeiros que lle dan ó aeroporto un aire de campo de refuxiados ata as catro da mañá, momento en que comeza o movemento. Ó abrí-los ollos o panorama desolador mudou nun fervedoiro de carriños e maletas, guitarras e ata táboas de surf que falan canto idioma hai no planeta. Busco coma un zombie unha cafetería aberta e decídome por unha supostamente italiana, pero xa oín falar ós encargados. Fago rigorosa cola británica e escoito o curioso acento dos que atenden... “-Eu quería un ‘Capuccino tazza grande´, por favor” A rapaza sorrí e ponse ó choio, o xefiño fai caras e di a cantidade a pagar. “graciñas”.
Recébeme Compostela anubada e verde Lavacolla. Sister actress agarda dilixente e aloumiñosa e baixamos raudos ata San Pedro de Chueca no meu Pauliño. Autoestrada e xantar cos pais. Xoga a Selección española, vexo un cacho e marcho durmir a sesta coa estraña sensación de estar durmindo xa.
Os primeiros días pasan entre familia, recados, limpezas e instalacións varias. Tópome no súper e na rúa coas nais de amigos da infancia, falamos... todos ben, algún xa é pai hai tempo, eu moi cambiado, “non te coñecía”. É un pobo distinto pero igual.
Visítanme brevemente Kaiser e Pi. Atopo a Comic-man e facemos plans para ir ver a Siniestro a Suavesland nun par de días.
Collo a bici pola tarde: parque municipal, piscifactoría, Muíño das Lousas, Isis Pharia, Toscaña de arriba, camiño a Longoseiros. Aparto en Vilar, rillo unhas cenouras recén arrincadas da horta da miña nai, baixo pola Eirexa, Veiga (city centre), campo da festa, pavillón de deportes (grafittis e pista de skate), piscinas públicas, Ponteveiga, “o barrio”, Campo da Feira, Balneario...
Estou agardando vez no médico da SS. Nuns minutos marcho a Compostela.

Cuarta parada, volta a London

2006-06-20T16:51:00.000+01:00

...por redactar

Terceira parada, Toulouse

2006-06-20T16:47:00.000+01:00

Co comezo do mes de xuño, despedímonos do Quai de Valmy e do seu apartamento máis pintoresco, lamentablemente, para sempre. Pasamos polas tendas de cores unha outra vez e aínda temos tempo para unha última instantánea con Fuegho na boca do metro.
Recordaba a Gáre d'Austerlitz máis caótica, máis bulideira, escura e misteriosa e por suposto, máis grande, pero é que a última vez foi no 89 e dende aquela, debeu encoller. Dende a entrada na estación e durante todo o traxecto a Toulouse, Sabina tararéame ó ouvido.
Tolosa non é rosa, é máis ben alaranxada. Cidade de acollida dos republicanos exiliados, os apelidos dos seus habitantes delatan a súa orixe e ofreceuse camiñable e acolledora coma Compostela, para nos liberar do estress da grande cidade.
Kusturika habilitounos o seu refuxio e fixemos boas migas co Sil, inda que non cos seus pelos: Catedral, casco histórico, ruíñas medievais e pausa do turismo gastronómico (sen renunciar a algunha que outra crepe).
Aproveitamos para ir ver a última do Almodóvar no país onde é venerado. Gustoume ben, oh! Inda que é máis do mesmo, o Pedro ten esa delicadeza kitch para captar a beleza e a esencia das cousas pequenas, e por iso, as máis importantes.
Promoción do proxecto musical con entrevista en Radio Occitania e visita rapidiña a Albi: Catedral, casco histórico, ruíñas medievais e pausa do turismo gastronómico (sen renunciar a algunha que outra crepe).
The Queen marcha antes por motivos laborais así que adico os últimos días a preparar o concerto para a homenaxe a Ramón Chao que organiza Casa de Galicia de Toulouse e de paso bótolle unha man a Kusturika e compañía cos preparativos do acto. Sorpréndeme o Ramón. Con ese aspecto e eses modos de paisano, desármate cunha cultura literaria abrumadora, que adereza con chistes malos, para compensar… digo eu. Tanto a el como a Felisa, cáelles a baba falando do Manu. Breve pero intensa, poño a nota musical do acto e gaño os parabéns dos presentes (na súa maioría emigrantes, cun rango de idade que me descoloca) máis unha pequena amonestación lírica por parte do interfecto. Consigo ademais un fan catalán e un pasaporte para tocar en Girona nun certame de poesía que el organiza este próximo inverno. Despois dos pinchos de rigor, unha entrañable parella de Cuenca invítame a un acto de homenaxe ós republicanos para o sábado seguinte ó que asistirá Paco Frutos, pero o meu plan de viaxe faino inviable. Quedo coa alegría que transmiten, coas súas gañas de compartir e coa súa apertura de miras, xa que falan marabillas da Casa de Galicia e dos seus actos, ós que asisten con regularidade e onde salvan con tolerancia e multiculturalismo a pequena barreira idiomática. Olé, carallo!

Segunda parada, París

2006-06-20T16:45:00.000+01:00

Anticípase Plattdorf raudo coma nunca para relatar as peripecias parisinas, así que forro a miña crónica e remítome á súa...
Así e todo, no podo evitar facer os meus propios apuntes... (en proceso)

Primeira parada, London

2006-06-20T16:40:00.000+01:00

Cea india, “packing” e camiño a Gatwick de madrugada para poder chegar de mañanciña ó encontro-refrega que organiza Fuegho na Paris III da Sorbone. Co corpo esnaquizado e as olleiras ata o chan, topámola nos corredores da facultade facendo unha entrevista para a RG. Entramos na aula de conferencias coas maletas, a guitarra e as olleiras antes mencionadas e dános a benvida o sorriso cómplice de Plattdorf. Sentamos solemnes e educados na última fila, aprazamos os bicos e as apertas e facemos un pequeno esforzo para sobrevivir sen cafeína a unha noite viaxeira en vela.

Crónica da viaxe

2006-06-20T16:39:00.000+01:00

Despídome de Mr John e Dovela coa condición de nos ver no verán e celebrando a Copa de Europa do Barça, con acontecemento pintoresco no Pituxo, por certo.

Recollida e empaquetada a roupa de inverno e os coloutros todos que quedaron en Liverpool, collo o tren dende Lime Street Station camiño dunhas longas e sempre agardadas vacacións.

End of Season

2006-06-20T16:36:00.000+01:00

Marchou a última tempada do curso en Liverpool con agradables novas (uns colegas aquelados, posibles proxectos musicais e algún colexio decente) pero a chamada telúrico-musical do verán galaico, aprázaas ata setembro. Ronaldinha e cía. fixeron antes da coresma, a única visita oficial do curso aínda que os novos voos Compostela-Liverpool, auguran unha próxima xeira pragada de turistas.
Abril e maio foron unha continua baixada a Londres nas fins de semana; o tío Matt e a Rubia renderon pleitesía e coñeceron de preto a nova residencia posh de Ouzanda en pleno Queen´s Club Gardens. Greenwich e o seu famoso meridiano e unha manifestación pro-Palestina en Trafalgar Square foron das novidades máis destacables.

A música vainos salvar

2006-05-14T20:52:00.000+01:00

Nestes días incertos e conforme caen os vintes de abril, atópome cada vez con máis universos paralelos dos que podería formar parte. Nesas outras vidas alternativas recoñezo partes de min que están ou que estiveron algún día, párome, observo e comparo. A música serve como vínculo de unión de todos eles e non deixa de rescatarme cada día que pasa. Séntome a compoñer unha canción, a gravar unha idea, un ritmo e tres acordes e cando reviso, sei que estou facendo o correcto, inda que sexa predicar para os convencidos, crear para os creadores ou traballar para o inimigo.
Os que me acompañan na batalla, saben ben deste meu acougo-desacougo e que sen eles, non tería ningún sentido. Convídoos a seguir aí, porque sei que nos imos facer falla.
Saúde, compañeir@s.

once again

2006-05-02T12:20:00.000+01:00

Os aeroportos mudan en lugares comúns e preocupan máis a hora local e o derradeiro bus urbano; voltan présas e ensaios para concertos, quilómetros e autoestradas, un fogar en cada vila, uns compañeiros de viaxe para outras vacacións aceleradas, presaxio do estío que se adiviña na calor destemplada desta primavera cada vez menos estraña. Autos convertidos en recunchos privados para nós que gastamos os días no desacougo de viaxar cara a algún sitio. Mundos cada vez máis pequenos onde toparnos e contarnos, recoñecernos e amarnos para comezar outra vez a conta atrás dos bicos, as melodías e as tardes de salitre e fume.

As casualidades non existen

2006-03-30T21:44:00.000+01:00

Hai algo ben curioso nos habitantes destas illas. Dende logo que teñen un particular sentido do humor que xa é famoso por iso mesmo, pero cada día sorpréndeme máis a súa sanísima capacidade de autocrítica.
Seleccionei a película para me evadir un pouco do cine sesudo que descargo na mula e para mellorar o meu inglés. V for Vendetta (orixinalmente, banda deseñada) é unha excelente alegoría do fascismo e da manipulación do pobo por parte dos gobernos. Bebe de 1984 de George Orwell (de feito, traballa John Hurt –soberbio alter ego de Hitler- e creo que non por casualidade), dos heroes de “comic” (por suposto), do Zorro e de Matrix na estética e, sen ningunha dúbida, da serie V, os visitantes: Recordan vostedes a escena da V roxa con esprai por riba dos carteis dos invasores? Imaxinan un filme americano onde o heroe sexa un terrorista que se propón como último fin dinamitar o parlamento (poñamos, a Casa Branca) para comezar unha revolución? Pois iso, vaian vela e opinen.

Pd: Non deixen de desfrutar da versión orixinal os que saiban algo de inglés e aprecien a sutileza, retranca e sarcasmo no uso dos acentos e da linguaxe.
Unha última cousa. Delicioso diálogo aquel no que un alto cargo do partido visita ó inspector que dirixe o caso e lle di que non se fían del e que o van ter controlado porque…………. “your mother was Irish”. Escacho.

Miscelánea de conclusións

2006-03-13T21:02:00.000Z

Araki garda un asombroso parecido físico co mestre Mutenroi, e por extensión, cun meu amigo. Apunta directo ó subconsciente máis agochado e remexe alí ó seu antollo. Tolo, extravagante, pornógrafo... artista. Moito gostei da súa exposición no Barbican.
-------------------

Neste país, onde non se reutiliza nada e se abusa insultantemente da enerxía, houbo un tempo en que se gardaba e se reciclaba “every single piece of anything” pero fixo falla para iso unha guerra mais a ameaza do fascismo. Hoxe, moitos non entenden que esta vez o planeta é a guerra e non haberá día D que o libere. Recomendo abertamente o Imperial War Museum.

--------------------
En febreiro vai tanto frío en Londres coma en París, só que desta vez, colleume con gorro e bufanda.

-------------------
@s negr@s son unha raza superior e, como ben di Fuegho: “Están feitos pro sexo”.

-------------------
Disque o 23F, certo novo líder de certo rancio partido, planeou fuxir a Portugal cun compañeiro de Ourense... ¿para que?

-------------------
Divx clásico e emule estanse a converter na miña relixión cultural, aínda que como ben di A.Gasset: “teñan a man sempre un bo libro. O único gran salvavidas para o que non quere rematar totalmente idiotizado”.

-------------------
Sabato di que a resistencia que salvará a nosa civilización está nos homes e mulleres que conseguen vivir o máis afastados posible deste sistema de consumismo e globalización idiotizadores. Creo que non é casualidade que, grazas ó emule, volvera á infancia da man daquela serie mítica, V, los visitantes. Dous apuntes ó fío disto. ¿Sabían vostedes que os lagartos invasores acusaban de terroristas ós da resistencia de Julie e Donovan? Con esa desconfianza cara ós visitantes dende o principio, ¿non terían estes algún galego entre os líderes?

-------------------
Estou absolutamente a favor dos McDonalds. Nas grandes cidades funcionan coma estupendos baños públicos. Ufffffff, que alivio.

-------------------
Un día de neve é coma unha borracheira. Todo está cambiado para ben mentres dura: máis fermoso, máis brillante, máis limpo e claro. Sen embargo, cando a neve se vai derretendo, todo queda aínda máis vello, máis suxo, máis gris, máis húmido, só que non che doe a cabeza.

-------------------
Supuxeron un sopro de aire fresco na miña oxidada selección musical. Divírtenme, obríganme a bailar, “sácanme a pasear o instinto animal” e fan unhas letras sinxelas pero intelixentes. Mágoa que o novo disco non continúe a liña ascendente do anterior. Moi pobre.

-------------------
Doulle paso a este coruñés-madrileño (ben... coma todos), sobre todo agora que se atreveu a que se lle entendan as letras. Recoñézoo, é bo, gústame.

-------------------
Sigo encontrando verdades na poesía e na música e por iso deixo outra cita que me recorda o desprezable personaxe de Daniel en V. Esta vez, é de Silvio: “Y digo que el que se presta / para peón del veneno / es doble tonto y no quiero / ser bailarín de su fiesta”.

Ruby Tuesday

2006-03-07T09:41:00.000Z

Martes, mañá cedo. Vida de bohemio. Chamo á axencia pero non teñen nada para min hoxe, así que reviso o reproductor mp3 q quero mercar en e-bay, remato o repaso a Bodas de sangre e bótolle un ollo ós extras sobre Lorca e a obra. Almorzo na habitación coa prensa e a radio do país e aproveito para me por ó día no mail e no blog. Creo q hoxe adicarei o día á música e a gravar algo na casa.
Por certo, o xoves pasado caeu unha espléndida nevada, desas que alfombran o camiño e fan que estale cada un dos teus pasos.

Liberdade de expresión?

2006-03-01T22:20:00.000Z

Cando coñecín as novas do rebumbio por causa das caricaturas de Mahoma, fiquei espantado e fíxenme cruces, eu, que son ateo militante. O que non sabía era que o peor estaba por vir, da man dos mesmos pero do outro lado e con máis violencia. Só comulgo coa canción de Def Con Dos: "No me apetece Cristo, no me interesa Alá, no me hace gracia Buhda, no hay más allá". Forza Bassi! Caricaturistas do mundo, UNÍDEVOS!

Citas

2006-02-27T15:55:00.000Z

Mentres cavilo as miñas propias para o próximo post, deixo algunhas citas das que gostei especialmente nestes útimos días e outras que me remoen constantemente:

"TEMOS QUE METERNOS baixo as duchas frías antes de poñer a clareo a nosa entraña." "O RITO DIARIO xa sen rito, escoltada por branquísimas amantes: matar o pai, devorar os ocos, masacrar un a un todos os funcionarios e mercaderes cos que fose intercambiada unha palabra a penas, desintegrar cada pegada cunha lixivia velenosa zumegada do meu hime sen descanso. Abortar é unha obriga, unha necesidade fonda, un desafío." Yolanda Castaño

"Nosotros sabemos, camarada, que en las montañas enterraremos el corazón del enemigo." Gioconda Belli

"A nosa é unha causa perdida e non hai lugar para nós no universo natural, pero a pesar de todo, non lamentamos ser humanos. Non hai alegría que poida darche o mundo comparable á que che quita cando o brillo das primeiras ideas dexenera na insulsa decadencia dos sentimentos."? (Alguén me aclara esta dúbida? dubi, dubi, daaaaaaaaaaaaaaaaaaa)

"El arte es un don que repara el alma de los fracasos y sinsabores. Nos alienta a cumplir la utopía a la que fuimos destinados." "Entre lo que deseamos vivir y el intrascendente ajetreo en que sucede la mayor parte de la vida se abre una cuña en el alma que separa al hombre de la felicidad como al exiliado de su tierra." Sabato en La resistencia.

"Though leaves are many, the root is the only one. Through the lying days of my youth I swayed my leaves and flowers in the sun. Now I may wither into the truth." W.B.Yeats

"Hedonismo e permisivismo son a única causa do meu optimismo. O papa di que é un desexo pasaxeiro e eu non sei que me pasa, non me acaba de pasar." Antón Reixa

Leccións de Scouse (nivel avanzado)

2006-02-15T20:14:00.000Z

Unha das mellores descricións da cidade, faina Paul Du Noyer no seu libro Liverpool, Wondrous Place: “The most romantic way to enter Liverpool is from the sea, but the next best is by train. The experience starts with the sweeping view from Runcorn Bridge, which carries you across a wide, sleepy expanse of Mersey water and marks, to my mind, the unambiguous beginning of Northern England. The final loss of prettiness, announced by a brutalised industrial landscape, might be felt with a pang by some incomers, but my own pulse quickens. Soon the track is lined with overspill estates, which are in turn succeeded by the south Liverpool suburbia of Lennon and McCartney’s childhoods. On the brink of the city is the station called Edge Hill: hence the wonderfully apt expression ‘getting off at Edge Hill’: Liverpool was always lustful, but it used to be Catholic too, and the only birth control was coitus interruptus ...” Esta estación da que fala está a 5 minutos da miña casa, que á súa vez, está situada nunha das rúas do L8, id est, Toxteth: “When pop became rock and rock went weird, around 1966, the Liverpool groups were left behind. […] Liverpool lost its supremacy in pop music, but suddenly became famous for pop art. The impetus this time came not from ordinary Scousers, but from a bohemian district up the hill from the town centre. Beginning at Harilman Street, the quarter encompassed two Philharmonics (the pub and the concert. hall), the Art College and University, fanning out through wide, handsome streets of Georgian houses around the Anglican Cathedral. While locals always referred to the area by its postal name of Liverpool 8, one day it would be globally known by its Domesday Book title: Toxteth. […] Sloping down to the South Docks, Toxteth was the most exotic vestige of Liverpool’s history. It contained the oldest Chinatown in Europe. There were shops and drinking clubs to cater for every race on earth. There was a sexy, disreputable atmosphere you did not encounter in ordinary Liverpool.” Nel, fai un repaso da historia da cidade a través dos grupos que nela naceron dende os cincuenta ata a actualidade, parándose evidentemente nos Escarabellos e no Merseybeat en xeral. A traxectoria e os datos son devastadores. De Beat city (cidade do ritmo) : “By night they flood out into the raw mistral that rips in from Liverpool Bay; over two hundred semi-professional trios and quartets on Merseyside, trailing their electric guitars, drums, voices and amplifiers into cars and vans. From New Brighton Tower to Garston Baths the ‘beat’ (beat for rhythm, not beatnik) groups thump, shout, kick and tremble in pubs, clubs and church halls ... Derek Jewell in the Sunday Times, September 1963” a Beaten city (cidade derrotada) :

" In your Liverpool slums
You look in the dustbin for something to eat
You find a dead rat and think it’s a treat
In your Liverpool slums.

Football terrace song, 1986

Slavery and famine are the mother and father of Liverpool. No wonder the child grew up so troubled. All the same, it’s a melancholy thing to see your home town in ruins. It happens after wars; it happened to Liverpool and other British towns after the Blitz But here it happened again in peacetime m the 1980s. You’d walk along streets of empty shells of homes, bordered by wasteland. Over there were busted relics of commerce and manufacture. In the mind's eye you'd recollect them in the bustle of their prime, maybe not pretty and not necessarily prosperous but alive and inhabited and purposeful.”

pd1. Descúlpenme os non aglófonos.
pd2. The rest, improve your English!

Un noroeste menos estraño

2006-02-13T19:38:00.000Z

A primeira vez que a vin recordo ter un nó na gorxa case todo o tempo, o brazo da andaluza agarrándome forte, o seu berro e o estremecemento do seu corpo no momento culme do filme. A segunda vez foi hai un par de anos en casa de Orzowei, onde Dorian Gray resumiu o sentir xeral con aquela retranca tipo Arsenio: “Xogamos coma nunca, perdemos coma sempre”. Tierra y libertad é unha desas películas que non deixan indiferente a ninguén que teña algún tipo de vínculo co Estado español. Hoxe, que estou lendo a Sabato, que acabo de rematar ese repaso da historia musical de Liverpool da man de Paul du Noyer e que veño de dar clase nunha escola terrible ó norte da cidade, descubro que o protagonista é de aquí e que nas primeiras escenas, todos falan con acento Scouse. O nó da gorxa instalouse dende o principio. Penso agora nesta cidade coma no Euskadi pobre do Reino Unido: último reduto dos laboristas verdadeiramente de esquerdas (aqueles que tan ben difumina Blair nese seu partido pseudosocialista), condenados ó desmantelamento portuario pola administración Thatcher en beneficio de Southampton, ó paro máis brutal das illas, ó cancro dos estupefacentes máis mortais que consumiron xeracións enteiras de mozos, sen ir máis lonxe, na Arousa. Abandonados á súa sorte despois de ter servido de boom da economía británica durante a Revolución Industrial (e antes tamén), de segunda patria e porto de partida para o novo mundo a miles de irlandeses que fuxían da fame da pataca, logo tamén de sufrir os peores bombardeos por parte da Luftwaffe na SGM (que diría Don Camilo). E non só iso. Nos peores días deses bombardeos, viña ó mundo aquí o fillo dun mariñeiro mercante que ía revolucionar a música, o concepto de arte, política e compromiso social e que morrería asasinado, en obscuras circunstancias, como non, por un ianqui.
A desintegración da conciencia colectiva resúmea perfectamente Du Noyer : “The older Scouse solidarity was underpinned by family, workplace, union, religious and political affiliation. Now, only football remained intact: the rest were being dismantled piece by piece”.
Penso agora en toda a violencia física e verbal que desprenden os mozos e mozas deste lugar, especialmente nas escolas, e, sen xustificalos, entendo que parte da culpa está eximida: “A working class hero is something to be”.

Nadal estrés

2006-02-01T20:11:00.000Z

Abrazar a familia. Desembarcar na Canella. Sentirme raro. Sentilos estraños. Coller o coche. Voltar a Compostela. Saberme dentro. Rir a cachón. Apreciar os cambios. Conversar coa diva. Amar adolescente. Facer ensaios. Traballar os temas. Visitar amigos. Resolver asuntos. Xantar coa miña irmá. Cear na casa. Facer (pouco) deporte. Dar un mal concerto. Carrexar o material. Tomalo con calma. Facer de ocupa. Almorzar Cola-Cao. Quedar con xente. Facer recados. Facer quilómetros. Mercar un coche. Despedir o vello. Amar adolescente. Reunirse coa familia. Esquecer o porque. Encher o bandullo. Saír ata tarde. Bailar ó meu xeito. Tomarlle un café. Non parar un minuto. Consultar o mail. Chamar por teléfono. Falar cos avós. Cear con mestres. Cear con exalumnos. Durmir nas aforas. Ensaiar. Volver ensaiar. Arranxar máis concertos. Visitar máis xente. Subir á súa casa. Tocarlle uns temas. Gravar películas. Navegar por Internet. Non parar na casa. Parolar no coche. Saír ata os luns. Agardarte na cama. Peitearte na casa. Descubrir lugares. Xantar coma pepes. Quedar co Africano. Amar adolescente. Ir de cea. Danzar cos amigos. Saudar o ano. Xogar ó Trivial. Ensaiar. Ter un bo concerto. Asistirdes case todos. Ter un concerto frouxo. Irte despedir. Rematar co mellor. Saír a celebralo. Voltar co día. Arranxalo todo. Encher a maleta. Durmir a sesta. Quedar con ela. Bicar a familia. Viaxar no seu novo auto. Reunirme con eles. Ir ás rebaixas. Mercar ó xeito. Gastar pouco.

Entre Lennon e Pinter

2006-01-30T19:24:00.002Z

Liverpool, a oito de decembro de 2005

“Año ochenta en Nueva York,
mes de diciembre, día de destrucción.
Nieve en las calles, nieve en el corazón,
armas en el bolsillo, muerte en el rock and roll”
[...]

Hoxe di o diario que hai vintecinco anos que mataron un xenio (desculpe Sabina a paráfrase de Eclipse de mar).
Onte á tarde, coma se me estivese chamando, eu, que case nunca miro a caixa boba, prendín o televexo e atopei a Harold Pinter no seu discurso de aceptación do Premio Nobel. Alí sentado na súa cadeira de rodas e cunha pequena manta por riba, engaioloume coas suas palabras duras, verdadeiras, emocionantes, poéticas e teatrais e sen embargo nada ficticias. Cun inglés perfecto, só empañado por pequenos temblores que daban conta da súa idade e da enfermidade que o consume, dispuxo da autoridade moral que lle da a súa traxectoria e o premio recibido para levantar o dedo acusador de quen se sabe posuidor da verdade máis predicador no deserto. Hoxe pola mañá, Vieiros agardábame coa traducción ó galego do discurso. Poderíavos contar mil cousas sobre el, pero o vello deféndese só.
Todo o día de hoxe está adicado á memoria de Lennon e hai varios actos na cidade. Asistirei ós que o meu horario me permita sen idolatría e co escepticismo que me da ver a súa imaxe cada mañá nun deses valos publicitarios que hai xunto á miña casa.

“Él está muerto, y siguen matando a John”

Aforra os lamentos se cae outro bardo no seu portal.
Abre as túas fiestras, espanta a miseria dos capitáns. (atávicos)
A música non vai calar…

Half Term in London

2006-01-30T19:24:00.000Z

Data real: novembro de 2005

Pools of sorrow , waves of joy are drifting through my open mind…

Acabo de voltar de London , porque a semana pasada foi half-term e estiven alá con Maríablanca. A verdade é que percorremos a cidade case de cabo a rabo, dende Temple Church á casa de Chaplin e o pequeno Portugal. Ademais do barrio de Chelsea, (superpijo) o mercado de Spitafields e arredores, o museo da ciencia, o británico again, Battersea Park, Soho, Chinatown e case todos os fish and chips e kebabs do barrio e parte do estranxeiro. Así e todo, o que máis me sorprendeu foi a visita dominical ó reverso tenebroso do capitalismo: Brick Lane Market. En teoría, todo tipo de material novo e de segunda man, con especialidade en mobles antigos, bicicletas, cds, dvds… e mil cousas máis. Na práctica, un paraíso de carteiristas e chourizos, de xente que vende todo tipo de material de dubidosísima procedencia e calidade, marihuana por todas partes (que rico cheiraba!, era coma estar no meu barrio!), adolescentes de 14 anos con bicicletas modernísimas recén roubadas que ofrecen a prezos de risa mentres fuman os mencionados canutos. Centos de chinos con DVDS de películas que se acaban de estrear no cine (screeners, evidentemente) a 4 libras a unidade ou 3 por 10 libras (máis, apartado porno amplo e variado). Grupos de moros (non son racista, eran moros) apostados arredor dun coche dende onde venden móbiles de última xeneración a prezos razonables cun ollo sempre posto na rúa e o motor en marcha por se aparece a poli. En fin, todo un espectáculo. Polo demáis, esta semana comecei a traballar na escola de substituto e non me foi de todo mal, aínda que algúns grupos son de reformatorio. O mellor de todo isto é que agora desfruto moito máis do meu traballo de Language Assistant os xoves e venres, que é moito máis relaxado e déixame tempo libre para preparar clases, ler, contestar mails e asuntos varios.

Outra semana máis

2006-01-25T14:37:00.000Z

Data real: 23-11-2005

Outra semana máis, pero non unha calquera. Trinta anos sen o pequeno ditador. Trinta anos para min pasado mañá. O primeiro luns de traballo dende hai xa un bo tempo e por riba, nunha escola diferente, en Kirkby. Nada novo, por suposto. Nenos igual de maleducados ca en Childwall e ambiente de profesorado un pouco mellor. Teño tamén un posible compañeiro de piso. É colombiano e ten pinta de ser un pouco posh. Non sei, xa veremos.
A fin de semana pasada estiven con Leader en St. Helens, un pobo a vinte minutos de Liverpool no que se celebraba o acendido do alumeado de Nadal cun evento músico-teatral-radiofónico. Os presentadores eran tan petardos coma os dos “cuarenta criminales” pero cando menos, a música estivo ben. Texas era a atracción central, inda que só tocaron catro temiñas en acústico e listo. Logo uns “chavalitos” que imitaban a Green Day pero en acústico e en pijo, cunhas letriñas que vaia por deus. Logo veu o mellor da noite, quero dicir, da tarde, xa que o acto comezou ás 15.45 (total, xa case era noite) e rematou ás sete. Cun intervalo duns vinte minutos para colocar instrumentos, enchufar todo e probar o son, comezaron a tocar The Junction. Fixeron só versións pero gustáronme moito. Un medley dos Rolling para comezar e logo tres ou catro temas máis de grupos destes modernos do pop británico dos que non vos sabería dicir o nome, mais sóanme as cancións. Todo moi pop-rock. Interesante, inda que estea morto (polo visto). Saltámonos a “pantomime” (peza de teatro parecida ó sainete do teatro clásico español) porque morriamos de frío naquela praza e fomos tomar un café quentiño. Alí contoume Leader da súa busca de piso en Bilbo, xa que se mudan alí en breve. Lástima, xa non hai a quen visitar en Manchester, (pero si en Euskadi). Voltamos á praza e alí estaban, todos vivos e tocando, os (Bootleg) Beatles. Non só ían vestidos coma eles, con perrucas imitando o estilo da primeira época, senón que imitaban as voces, facían os mesmos chistes e tocaban (atreveríame a dicir) mellor ca eles (en directo, seguro). Toda unha experiencia. Era coma estar na Caverna a finais dos cincuenta pero con moito máis frío, claro. O propio Harrison recoñeceu que nunca tocaran con tanto frío, e iso que levaban uns cantos concertos ás costas dende os anos cincuenta. He, he. Tamén nos avisou de que non utilizaramos cámaras dixitais nin teléfonos móbiles, xa que inda non foran inventados a esas alturas. He, he, he. En serio, quitando que facían o pallaso demais para o meu gusto, estiveron xeniais, sobre todo cando se retiraron e deixaron a McCartney cantando Yesterday para voltar ataviados ó estilo setenteiro e tocar cancións da segunda época. Como desfrutei cantando con eles, e é que me sabía a letra de todas (ou cando menos o refrán). O máis curioso foi ver que a primeira fila estaba chea de señores e señoras de entre cincuenta e sesenta que tamén tarareaban os temas. Foi case coma naquel concerto no Touchwood en Waterloo, cando un señor duns 55 bastante cheo lle pedía a berros ó rapaz que tocaba que lle botara unha de Pearl Jam que era a súa banda favorita.
Despedinme de Leader na estación de trens de St. Helens cunha xiada que metía medo e iso que eran as sete da tarde e quedamos de nos ver ou ben no país galego ou ben no vasco. Xa se verá. O resto da fin de semana paseino en casa de Dorna e Mr.John, tocando, parolando e navegando por internete mentres lle puña o ordenador ó día a Misota. Tamén estiven preparando material para as clases e o programa das miñas leccións de español ata febreiro, cousa que me agradeceu o segundo do departamento, xa que esta semana hai inspección no colexio e teñen que ter todo a punto.
A única mala nova é que non haberá concerto no Everyman ata despois do Nadal. Inda que o manager me dixera en principio que repetiriamos este xoves, a xefa, onte, aseguroume que tiñan todo cuberto ata decembro. En fin, a buscar outro local mentres.
Onte fun ó meu primeiro evento da semana da música en Liverpool. En The Tea Factory, ó ladiño do FACT (o centro cultural máis cool de Liverpool –léase con acento agudo e pronunciando a dobre o coma unha u, como debe ser...-), con tres escenarios e oito bandas distintas para toda a noite. Lástima que só puiden ver o primeiro grupo porque o da puntualidade británica vese que é unha falacia e eu xa quedara para lle ensinar o piso ó colombiano. Hoxe volvo e penso quedarme a ver todo o que poida tendo en conta que mañá hai que madrugar.
A renovación da páxina web vai avanzando lentamente e xa lle podedes botar un ollo a algunha sección, inda que recomendo agardar para vela máis completa. Traballamos na distancia en sete temas novos que quero gravar entre o Nadal e a Coresma e sigo mellorando a miña pronunciación con acento Scouse (id est. de Liverpool) “orai meit?”.
Pasado mañá estou de aniversario (por se me queredes felicitar ou algo. Tamén acepto agasallos -¿sen promesas?-) e baixarei a London a celebralo con Contas Pendentes.

Pd. “mil años tardó en morirse,
pero por fin la palmó.
Los muertos del cementerio
están de fiesta mayor...”

ou en inéditos versos de Roberto Sobrado:

Agardei a que pasara o pequeno dictador.
Na fría fin de novembro houbo festa por dúas razóns.
Trinta anos para mirar atrás
Para facer balance e continuar.
Cento trinta quedan por vivir,
Déixame que minta para ti.

Anexo 1: Event timetable

3.45pm Stage opens/Lee Broderick (soloist)
4.10pm Texas
4.35pm The Pure T’s
4.55pm The Junction
5.10pm Aladdin (Theatre Royal)
5.30pm Driverside
5.45pm Official Lights Switch On (festive music, snow, pyro)
5.50pm Bootleg Beatles perform1 hr 15 min set
7.00-7.15pm Event Close

E pasou o vran

2006-01-23T19:27:00.000Z

Data real: setembro-nadal de 2005

E pasou o vran. E foi longo. E volteina pasear, e topei as xentes onde as deixara, e algúns máis aló e outros máis acó. E cambiaron as cousas, claro, calquera tempo pasado foi anterior. E vina outra vez e outra máis, e mireime nos seus ollos e non atopei o que crin que buscaba. E ameite e extrañeite e chameite e agobieime e afasteime e voltei e acelerei e fixen quilómetros, e comprobei que as autopistas non teñen corazón. E voei á cidade exdividida e descansei na súa conversa, no seu repouso, no seu refuxio, no seu almorzo de mango e menta. E bailamos rock e ska e bebín cervexa e devolvéronme cartos co envase. E cantei Un e Contigo ou sen ti e toquei nunha festa, e vin cachos de historia con buratos de bala, e falamos no aeroporto, e recoñecémonos e quedamos para o vintecinco. E retornei con elas ás tardes de piscina, naipes e millos salgados. E cheiraba a fume. E bebín cervexa e bailei e rin e fumei e voltei á casa a ambiguas horas. E cheiraba eu, a fume. E gañamos ó baloncesto e suamos coma porcos. E visiteina na mansión e parolamos no xardín e toquei unhas cancións, e fun regalar un concerto. E estiven cos amigos, e descoidei algún. E conversei coa miña nai e voltei conversar, e non souben falar co meu pai. E fuxín á praia para verte a ti e para ver o mar, e abrazámonos e rimos e rifamos e choramos e fomos ó teatro. E xa era vintecatro. E estiven con eles e había concertos e topei coñecidos e estiven coa familia e berramos consignas e cantamos o himno, e había máis concertos, e bailamos ska. E sentinme ben. E despedímonos ata pronto e visitei outra xente, e voltei ó piso onde vivín, e no seguinte andar agardábame el cos brazos abertos e o xantar a deshora con café de sofá e guitarra e un cuarto para min. E comezamos os ensaios e demos un concerto, e saiu ben, e seguimos cos ensaios e demos máis concertos, e saíron moi ben. E ti e eu, sós na praia, amámonos e paseamos e nadamos espidos e puxemos o cú ó sol. E despedinme dos Diplomáticos no Lérez. Partiu. E saudei a Lamatumbá, e seguín bailando ska, e cheiraba moito a fume. E deitou setembro o manto da rutina e marchaches antes ca min, e chameite todos os días, e contámonos. E apurei o San Cibrao coma un escolar co curso ás portas, e rifei coa miña nai. E xa non voltei rifar. E demos un último concerto alternativo, que nunca será último pero si alternativo, e estabamos case todos, e saiu ben, e convidei os músicos-amigos e os amigos-músicos a que a música non calara na distancia. E despedinme dos meus, e un marcho mañá, un pero voltarei logo, e bicámonos e abrazámonos e choramos un pouquiño. E enchésteme a caixa de correo de adeuses e de bicos, e mentres paseaban a santa en procesión na Saleta, os paxaros de metal subíanme e levábanme cara outro noroeste, á beira do Mersey, á poza da vida (e da música), e había amigos agardando no John Lennon e ti, no móbil estranxeiro. E sentinme coma na casa. E xa non cheiraba a fume.

Boas novas

2006-01-19T21:18:00.000Z

Onte ó voltar da biblioteca, Neighbourg-Batoul agardábame cunha grata sorpresa. BT xa arranxou a liña, así que me enchufo e aproveito para chatear cos colegas que andan conectados, o tío Matt, a Setekilométrica, o Filósofo e Ronaldinha. Non podo aturar máis para corrixir os acentos nas entradas do blog. Repaso Vieiros e A Voz. Isto de estar emigrado, xa non é o que era.

Aquelas outras cousas pequenas

2006-01-18T17:32:00.000Z

Serán cousiñas ou pequenas cousas, pero sair pola mañá cedo sen saber ben onde vas traballar ese día, pasar no autobús por Penny Lane para logo facer de asistente nunha clase de danza onde podía escoitar como o profesor do lado lles puña e explicaba os alumnos un solo de guitarra de Pink Floyd e sentirme ben tratado e axudado polos profesores da escola, alegroume o día. Vostedes que tal?
Xa falei con Neighbourg-Batoul pero parece que ten un problema coa sua liña de teléfono, así que sigo conectándome dende Edge Hill Library. En que se notará?
pd. Parece que volve haber algun "cráneo previlegiado" polas colonias africanas.

O bicho no corpo

2006-01-16T14:56:00.000Z

Neste Nadal-estrés, conseguín crear un novo bloggeiro: o filósofo.
pd1. Desculpen os acentos... cousas do teclado británico. (Xa os corrixín. Non o podía soportar) Creo que xa anda por aí Neighbourg-Batoul e agardo ansioso a minha broadband reconnection.
pd2. É un tipo tan listo que mete medo.

Arriba e alá vou

2006-01-11T19:41:00.000Z

Érgome cedo para deixar todo listo e porque quedei con Orzowei para almorzar e vernos dunha vez. Non responde, nin ós sinais de fume nin ós SOS. Baixo por San Pedro Street, aproveito para mercar unha camiseta en Camisetas de once varas e tomo café nese bar sen nome (visible) no desvío a Belvís. Paso logo por Velocípedo para me despedir de Fernando. Recóllenme xunto a Espacio aberto Sister-actress e Pibe para me subir a Lavacolla. Despídoos no paso de cebra e doulles grazas por todo, e “un marcho mañán e un pero voltarei logo...”. Sorpresa dentro, The Edge e seu irmán viñeron recoller unha amiga. Facturo, tomo café con eles e embarco para Madrid. Mentres agardamos para subir, un dos locutores de deportes da telegaita atopa un amigo e póñense a falar (castelán, por suposto). Bo rollo, colegueo, incluso me estaban caendo bastante ben, pero cando xa estamos sentados no avión, xurde “o tema”: “mi hijo mayor es un crack de los idiomas, incluso habla gallego, joder, que yo lo defiendo tío, pero cinco horas de gallego a la semana y tres de coñecemento do medio también en gallego... no les podían dar alemán o inglés... mira que nunca han* habido problemas con eso aquí pero los están* habiendo ahora... además es un idioma que no se sostiene en la calle, tío...” o ruido dos motores non me permite escoitar máis (tampouco é preciso) e recordo certo personaxe que topamos en Berlín este vran cando fun visitar a Platdorff. Xanto nunha cafetería de Barajas e falo un bo cacho por teléfono con Galaica amazona que ven de xantar coa Rut e a Natifu en Ou. No Easyjet (petado a rebentar) sento xunto a uns madrileños que van estudar a Liverpool. Van en manada, e un deles é o “listillo” do grupo. Sabe de todo: da orientación para ver mellor Madrid dende o avión, da nova terminal de Barajas, dos diferentes tipos de aparatos que nos imos topando, de onde foron fabricados, de cales despegan en vertical coma na película Mentiras arriesgadas. Ademais, é afeccionado á fotografía e saca o portátil para lles ensinar os centos de fotos sacados a modelos femininas en plan erótico (por certo, algunhas, bastante boas... as fotos oh...)
“-Pero eso de los filtros, ¿no lo haces con la cámara?
-No hombre, eso se hace todo con Photoshop”
Baixo no Airport Express 500 ata Lime Street Station e no bus coñezo (como non!) unha moza do Barco que estuda Business en Sheffield. Botámonos unhas risas cando descubrimos a coincidencia.
Nada cambiou en Liverpool. O taxista fálame de fútbol, de Benítez e de Xabi Alonso. Todo en orde na casa exceptuando a conexión a Internet, pero Neighbourg-Batoul non está abaixo e parece que inda non voltou das vacacións, así que non o podo solucionar de momento. Falo coa miña nai e coa Marida antes de comezar a desfacer a maleta. Chega Flatmate, saudámonos e falamos un cacho das vacacións e do portátil que vai mercar.

Galaica amazona (pseudosoneto)

2005-12-15T22:58:00.000Z

data real: abril de 2005

Non foi encargo senón agasallo
e viaxou nas bolsas deste extraño abril.
Nace agora, condenado está por min,
sexa para ela o espacio roubado.

Galaica amazona, roxo cabalo,
nai de case todos, palabras mil.
Con ise aire andino, onde vives ti?
Terras da Saínza, Ribeiro alto.

Foxe do norte escuro con Amelia
ó centro do seu mundo na Canella.
Veu cousas tristes mais canta comigo

non lle faltan melodías e amigos.
Que te coide ela se caeras enfermo.
Sanarás coa música dos seus beizos.

London

2005-12-15T22:09:00.000Z

data real: Abril de 2005, London city.

Tarde do venres 29 de abril en pleno Notting Hill. (si, si, o da película mala esa). A verdade e que foi un pouco “shocking” chegar ó centro de London e coller a chave que nos deixara César Varela debaixo da alfombra da súa casa en St. Mark’s Road. A quen se lle conte… pero supoño que haberá moita seguridade na zona e por iso se poden facer esas cousas. Á noite cando chegamos, fomos dar un paseo polo barrio, que é moi tranquilo incluso a esas horas. Logo collemos algo para cear no sitio de Kebabs que hai o lado da estación de metro e marchamos para a casa. Pola mañá fomos, evidentemente, ó mercado de Portobello, no que María xa estivera pero que eu non coñecía. E incrible a cantidade de españois “pijos” que deambulan polos postos, que da gaña de non falar español nunca máis. Non mercamos gran cousa, (tampouco era ese o obxectivo) só unhas camisetas cun debuxo moi orixinal e moi “modernito”. Logo baixamos ata Hyde Park e estivemos paseando e sacando fotos pola zona, mentres uns vietnamitas con un aire algo “facha” se manifestaban en contra do goberno comunista. Lin o panfleto que repartían e recoñezo que algunhas das cousas probablemente sexan certas (e mellor o saberán eles) pero había un tufo de se querer vender ós ianquis camuflado baixo a bandeira da democracia e a liberdade… (foi a impresión que me dou). Pola tarde quedaramos cos nosos colegas “londinenses”, xa que Álvaro estaba en plena mudanza e de paso botámoslle unha man porque só se mudaba para un barrio a tres “cuadras” (argentinian style) do piso vello. Comemos nun garito moi xeitoso que hai xunto a parada de metro de Baron’s Court e logo estivemos carrexando un par de cousas. O apartamento vello estaba ben, claro que era minúsculo e custaba unha pasta, pero o novo é xenial. Iso si, “super-posh”, con parque privado para os viciños e pistas de tenis. Ademais, é moito mais grande, xa que agora vaino compartir cun compañeiro de traballo italiano, Giuseppe. Tamén se deixaron caer na tarde primaveral londinense o pintor e a musa (Matteo e Meritxell), xa un pouco mais preñados e con esa paz e alegría contaxiosas que transmite Boato. Logo dunhas pintas no pub local, despedímonos e marchamos a Convent Garden a dar un paseo nocturno, mentres escoitabamos ó alter-ego de Mark Knopffler ou atendiamos a números malabares baixo algunha que outra pingueira. Bus nocturno, Oxford Street, Trafalgar Square, Picadilly… e finalmente cea no Yelo, Portobello again. Como o domingo se fixo para descansar, erguémonos tarde, María un pouco antes, xa que quería mirar algunhas cousas mais no mercado, e marchamos, por recomendación do artista, a visitar a TATE Modern. Un museo de arte moderno bastante recente que está xunto a ponte do Milenio, xusto ó outro lado do Támesis dende ST. Paúl’s Cathedral. Alí vin o meu primeiro Picasso orixinal e por suposto un feixe máis de cousas interesantes. Xantamos na cafetería do museo uns pratos moi modernos (e polo tanto algo escasos) pero iso si, deliciosos. Cruzamos a ponte e sacamos fotos, claro. Visitamos St. Paul’s Cathedral co novo papa na mente, por suposto, e dende alí,volta a casa, que o tren a Liverpool saia as 8:20. Aínda nos demos un paseo pola zona do mercado e topei na tenda dun ruso que falaba cun acento de película americana mala, unha chaqueta do exército roxo “moderna de la mueeeeeerte” con botóns dourados de fouces e martelos. Ai, que cruz! Non había a miña talla. Tamén vimos edicións moi antigas de libros dos Cinco de Enid Blyton e curiosidades editoriais polo estilo. Algunha que outra chaqueta setenteira, pero a desilusión da chaqueta soviética matoume o afán consumista. O tren a Liverpool saíu en punto pero tivemos que cambiar para un bus en Crew, así que nos levou unha hora máis. Cousas do transporte británico.

After Easter

2005-12-15T21:35:00.000Z

data real: 5 de marzo de 2005

Se Compostela nos despedía coa choiva que empapou as maletas, London sorría con irónica meteoroloxía, saudándonos cunha tarde de primavera, de prazas e paseos ó máis puro estilo mediterráneo. Trafalgar Square foi un remanso de paz logo de emerxer do metro aliviando aínda o nó na gorxa das despedidas. Fugaz encontro cos amigos “londinenses” nun dos cafés máis “posh” da zona, delicioso té e noticias de maternidade, parabéns, máis despedidas, e tren de Euston a Liverpool. A banda sonora destas vacacións fixo máis amenas as tres horas e cuarto de viaxe e a escura calexa que leva de Lime Street a London Road, tiña, por fin, as luces arranxadas. Polo demais, o barrio igual de suxo e lúgrube, de camiño a casa. Todo en orde, correo acumulado –con sorpresas agradables-, roupa para lavar e chamada a casa. Noite.
Desfrutando aínda da fin de semana de catro días, dediquei o luns a pór orde no apartamento, a seguir coa banda sonora (Habana blues, esa película!!) destes “días inciertos en que vivir es un arte”, e a mimar un pouco as guitarras que aquí quedaron e me recibiron ansiosas de seren afinadas. Cea, té con Mónica e película de espías pouco destacable.
Hoxe toca concerto en La Tasca, así que estou mirando repertorio, revisando o mail, e completando este informe antes de preparar algo para as clases de mañá (uffff!!!!).
Hoxe máis ca nunca fago miñas as verbas de Bono (U2), e sinto “vertigo” por “all that you can’t leave behind” (but I left).

E París foi unha festa.

2005-12-15T21:26:00.000Z

data real: 25 de febreiro de 2005

O último venres antes do half-term houbo xuntanza de profesores no colexio, con seminarios prácticos, revisión da situación económica e outros asuntos relacionados coa escola e os alumnos que se tratan e se discuten entre os docentes e o resto de persoal. Moi interesante e moi distinto dun instituto alá. Logo, directamente dende o John Lennon, marchamos para o Charles de Gaulle, iso si, con tres horas de retraso por unha folga en París. Isto supuxo que nos perderamos o acto “cultural” da primeira noite e, polo tanto, quedamos sen concerto de “ska”.
Canal de San Martin, onde Ameliè gosta de tirar pedras e facelas rebotar, onde a estrada se rompe de repente para deixar pasar unha barcaza desas que logo soben (literalmente) corrente arriba. Pois xusto alí, á beira das tendas de cores, onde a porteira portuguesa cotillea con Xabier de Allariz sobre o francés Petitbon (máis coñecido por “Petit con”) vive Olga. A verdade é que máis ca unha viaxe a París, parecía unha reunión de ex-habitantes da Casa da Collona (San Pedro 82, 1º esq. Promoción 2000-2004) e incluso o inquilino máis exótico (o húngaro Levente) pasou por alí unha noite.
Coñecemos de primeira man o ano novo chinés de París, de paso que baixabamos cara o centro ó día seguinte despois do “brunch”, o Quartier Latín, Notre Dame, o Marais, a pza. Igor Stravinsky, o Centro Pompidou (onde a xente –nós incluídos- fai colas de ata unha hora para entrar á biblioteca e podes atopar á verdadeira Raíña de África entre eles) ¡Ai, Europa!. E sen embargo, non sabería destacar ningún dos lugares que visitamos, porque o máis fermoso de París é a cidade en si mesma, o urbanismo en xeral, os edificios e pazos antigos, os centos de panaderías (¡Se aprenderan os británicos a amasar!) as pequenas tendas, os parques, as prazas... todo ten un encanto especial. Esa noite tocou “raglette” en casa de Olga, pero máis ca francesa, tiña un toque galego por todos lados, pola cantidade, pola carne de porco en abundancia e pola retranca das conversacións. ¡Pobre Xosé, que logo di que non entende o noso humor!, non me estraña. Ó día seguinte tocou a Tour Eiffel e arredores, o arco de “nonseiqué”, que está (aínda que a bastante distancia) xusto en fronte do de trunfo (¡En bastos, quen perda pagha o ghasto!) na parte máis moderna e financeira da cidade, os Campos Elíseos, a pza. da Concordia, o Louvre e arredores (só por fóra) e cus-cus a varrer en “Casa Manolo, el parisino moro”. ¡Outra chea!. Paramos a tomar unha noutro moro, esta vez tipo pub fumarento, onde o xefe (parece que se estila moito por eses lares) esta ó fondo do local, sentado nunha cadeira e controlando que todo vaia ben. ¡Había incluso un tipo lendo un libro...! Fixemos a dixestión subindo á cima do parque onde Ameliè torea ó tipo aquel e o manda á cima a descubrir polo catalexo de pago que ela está abaixo xunto ó tío-vivo, id est, a igrexa do Sacre Cour (desculpas polo meu francés). Dende alí hai unha vista da cidade que mete medo do bonita que é. Logo, de camiño á casa, atravesamos por un deses barrios bohemios onde todo eran garitos French-style con música jazz e prazas onde disque os pintores bohemios se sentan a pintar e expoñer as súas obras con bufanda e pipa mentres un bardo tan tolo como o da aldea de Asterix recita poemas de Les fleurs du mal (isto imaxineino eu, que cando nós pasamos era noite...). Parada obrigada con foto de familia no Moulin Rouge e logo ata a casa polo barrio con maior densidade de sex shops e cabinas eróticas por metro cadrado, o Pigalle. Ah, Paris, la nuit... (8 de marzo-continuación) Novo “brunch” pola mañá, xa que a charla nocturna e a posta a punto do maquinillo de Olgha mantívonos espertos (sobre todo a min) ata altas horas. Como Antón marchaba ese día pola tarde, tocou baixar ó Marais de novo para facer algunhas compras nesas tendas supergays e despois da despedida, démoslle a tarde libre a Olgha e marchamos María, Mónica e máis eu a visitar as famosas illas do Sena, (Sant Louis e Cite) que xa pouco teñen de illas. Tomamos o café máis caro do mundo nunha desas prazas que hai polas illas e rematamos a expedición no mercado das flores. Por certo, ¡que frío! Nunca o pasei tan mal na miña vida pola temperatura, uffffffffffff! Ó chegar á casa, xa Olgha nos tiña lista unha sopiña coa auga do caldo que Xabier de Allariz preparara había uns días con productos da terra. ¡Ai, sentinme revivir!. Saímos a tomar un té nun dos bares do barrio (tamén moro) e ó día seguinte erguémonos minimamente cedo, baixamos ata unha zona que é o paraíso do enfermo da informática: centos de tendas con toda clase de “aparellos” para computadores, reproductores mp3, discos duros, brandos e todo ese tipo de cousas. E é que eu precisaba unha tarxeta de memoria para a miña cámara dixital, así que aproveitei porque os prezos son de risa. Visitamos logo os xardíns de Luxemburgo e arredores e xantamos nun garito típico parisino. ¡Mmmmmmmmmmm que rico todo! Xa nos quedaba pouco tempo, pero aínda así, visitamos o Barbés (barrio árabe con moitas tendas...) e tamén o parque de Amelie, nesta ocasión, xunto ó tío-vivo.
E alí deixamos a Olgha, no seu fogar. Entre os neóns do boulevard Magenta, saíu o noso autobús cara a terminal pobre do Charles de Gaulle e ela perdeuse entre as rúas estreitas que saen ó canal.

París agarda

2005-12-15T21:17:00.000Z

data real: domingo 6 de febreiro de 2005

Unha semana máis e, pouco a pouco, vou colléndolle o xeito a isto de dar aulas neste país. Por sorte, teño a axuda dalgunha xente do departamento e tamén dos estudiantes que están de prácticas, e iso sempre se agradece. Xa comezo a ter algunhas responsabilidades máis, coma unha hora de substitución na que me pode tocar dar incluso matemáticas... e este venres tamén lles dei unha clase ós maiores (17-18 anos) eu só, xa que Damian tiña unha reunión e pediume que llela dera eu. Tendo en conta que estamos traballando para os exames orais con preguntas sobre Lorca e Bodas de sangre, aproveitei para pasarlles máis información sobre el, a súa vida, obra e "milagros". A fin de semana, moi tranquila; un par de películas na casa, (recomendo abertamente O extraño amor de Martha Ivers de Lewis Milestone e por suposto a revisión de Barrio, de Fernando León de Aranoa) unha cea con Mónica, Luke e Mercé (amiga andorrana de Miss Otero) en "Kimos" (restaurante de comida mediterránea onde a calidade e o picante compiten cos prezos) e o conseguinte paseo por Mathew Street e arredores para observar a fauna local (que, como sabedes, non ten desperdicio e temos evidencias fotográficas) e tomar un par de pintas, esta vez no "Revolutions".

Agarda unha semana moi tranquila, porque o venres xa non hai clase e a seguinte é half-term (semana de vacacións na metade de cada trimestre) e porque de momento non podo comezar a traballar para as axencias de emprego mentres non me cheguen uns papeis da policía de aquí. Id est, luns e martes aínda libres, para seguir lendo Los pilares de la tierra e ir pulindo e retocando esas cancións que se van cocendo a lume lento nestes días de inverno saxón. París espera a fin de semana que ven, con amigos e rúas para recorrer. Non entraremos coa "Brigada Guadalajara" para liberar a cidade, pero a intención é desembarcar a tempo o sábado á noite para chegar a un concerto de "ska" no local da CNT. ¿Non está mal, non?

Visitas

2005-12-14T22:42:00.000Z

data real: 2 de febreiro de 2005

Estas últimas semanas houbo altibaixos no comportamento das feras, e ás veces os de 14 portáronse peor cós de 12 e, ás veces, os dous grupos deron a lata. De momento aínda estou aprendendo os nomes dos nenos e a súa correcta pronunciación, repasando con eles vocabulario básico de roupa, partes do corpo e tamén axeitándome á forma de dar clase neste país... Por non falar, claro, destas prácticas de español mesturado con "scouse" aceleradas ás que estou sometido diariamente. Dende o venres pasado, xa son un máis no partido semanal de futbol-sala (five-aside) que xogan en Childwall profesores e alumnos, no que hai moi bo rollo entre todos, pouco xeito para tal deporte e unhas normas un tanto particulares. En realidade é coma xogar ó fútbol (na súa acepción inglesa máis pura) nun campo máis reducido, sen que exista fóra de banda ou de fondo (xogamos coas paredes, literalmente) e sen poder entrar na área para nada ("NOT IN THE AREA, ROBERTO!!!"). En fin, unhas maniotas terribles o sábado pasado e un par de goles este venres son o balance ata agora.
Esta fin de semana tivemos a primeira visita: Elena (ex-profe da facultade) e o seu mozo Alberto, que aterraron no John Lennon Airport o venres pola tarde para marchar o domingo a mediodía, así que fixemos un recorrido pola cidade e arredores ó máis puro estilo Gomaespuma: á esquerda “The Cavern”, á dereita Strawberry Field, ó fondo a catedral metropolitana... en definitiva, "La Manga del Mar Menor en diapositivas" - absterse profanos na materia gomaespumosa. Pasámolo moi ben e tivemos unha fin de semana moi atarefada, cun tempo incrible o sábado e cun feixe de fotos, risas e chistes de filólogos. O sábado uníronsenos Mónica e Francesco e unha vez máis, fomos xantar ó "Yums": buffet libre de comida oriental. Ai, que larpeirada e que chea!. Mañá volvo a Childwall a comezar a cuarta semana alí, así que estou xuntando forzas. Polo demais, teño practicamente rematadas dúas cancións novas (unha sobre as musas e as primeiras sensacións en Liverpool e outra, unha crónica dedicada deste Nadal no Carballiño) e hai unha terceira moi avanzada, todo isto sen ter en conta un tema de aire beatle con música dun amigo de Lorenzo no que xa estiveramos traballando coa banda. O disco cos nosos últimos temas xa está rematado e espero que poidamos telo listo para a Semana Santa, a ver se así, nas procesións cambian un pouco o estilo de música. "Oh, la saeta, el cantar/ al cristo de los gitanos/ siempre con sangre en las manos/ siempre por desenclavar/ oh no eres tú mi cantar/ no puedo cantar ni quiero/ a ese Jesús del madero/ sino al que anduvo en la mar" (Antonio Machado)

Back to School Again

2005-12-14T22:30:00.000Z

data real: 16 de xaneiro de 2005

Nesta cidade do norte onde eu vin traballar, as temperaturas acompañan este inverno de proxectos novos. Esta semana dei as miñas primeiras clases en Childwall (ese é o nome da escola, tamén coñecida como un dos Bronx de Liverpool). A verdade é que a zona é un área residencial, pero os alumnos son na súa maioría dos arredores e veñen todos de familias con problemas, desintegradas, e cousas dese estilo que non favorecen precisamente o seu comportamento. Non é estraño topalos trapicheando con "material" no patio, que tufe a porro nos corredores da escola ou que deteñan a algún alumno por entrar a roubar no piso dalgún profesor... uffff!!!. Así as cousas, aínda tiven bastante sorte, porque os grupos que me tocaron de español son de 12 anos (demasiados porque teño 38 alumnos!!!!!!!!!! e son bastante incontrolables) e de 14 (estes son máis fáciles, porque son menos e ademais de Special Needs - necesidades especiais- e no fondo, lévase mellor). O resto das horas traballo de asistente e só teño que axudalos individualmente a preparar o exame oral de español (xa vedes, de paso practico eu... ja ja ja). Estes son moito máis riquiños, están interesados no que estudian (menos mal!) e supoñen todo un descanso entre tanto túzaro.

Non era sen hora

2005-12-14T21:29:00.000Z

Hei de confesar que foron os blogs dos meus amigos e coñecidos mais algún escrito en particular os que me empurraron a crear o meu. De feito, hai xa ben tempo que teño un feixe de textos preparados e que penso casan mellor aquí ca no noso sitio web. Aproveito a banda ancha que a miña viciña sirio-francesa se ofreceu amablemente a compartir para me por ó día e comezar esta andaina entre a literatura e o díxome-díxome.
Tendo en conta que teño máis dun ano de retraso, pido desculpas pola posible desorde cronolóxica que van sufrir as entradas.

Here it comes!